انواع نوآوری و منابع آن،پایان نامه درباره اعتماد سازمانی

   انواع نوآوری و منابع آن

اغلب محققان و نویسندگان نوآوری 4 گروه برای انواع نوآوری در نظر گرفته اند.

  • نوآوری اداری [1] (تغییرات در ساختار سازمان و فرایندهای اداری)
  • نوآوری تولیدی[2] (جایگزین نمودن محصولات در حال تولید، توسعه نوع محصول، نگهداری سهم بازار و…)
  • نوآوری فرایندی[3] (بهبود انعطاف پذیری تولید، کاهش هزینه های تولید، بهبود شرایط کاری و کاهش زیانهای محیطی)
  • نوآوری مبتنی بر فناوری[4] (تلفیقی از نوآوری فرایند و نوآوری تولید می باشد)

نویسنده دیگری (Glor, 1999) الگوهای نوآوری در بخش دولتی را با توجه به منبع پیدایش آن به دو دسته درون زا و برون زا تقسیم نموده است.

الگوهای روش برون زا در نوآوری عموماً مبتنی بر تأثیر عوامل برون سازمانی بر نوآوری است در حالی که در الگوهای روشن درون زا، سازمان براساس نیازهای داخلی به روشهای نوآورانه توجه می نماید.

برخی نویسندگان منابع نوآوری را در چهار محور مورد توجه قرار داده اند.

1- فرد                        2- سازمان              3- شرایط کاری              4- محیط خارجی

هرچند در سازمانهای خصوصی و تا حدودی عمومی موارد فوق صادق است ولی برخی نویسندگان موارد دیگری را در بخش دولتی به عنوان سرچشمه نوآوری بیان نموده اند دسته بندی برنز[5] این منابع را در 5 گروه تقسیم بند می نماید:

1- سیستم سیاسی    2- رهبری جدید     3- بحران    4- مشکلات داخلی      5- فرصتهای جدید

بیشترین مورد گزارش شده در تحقیقات، نوآوری را ناشی از مشکلات داخلی می داند، بحرانها در مرحله بعدی و فرصتهای جدید و سیستم سیاسی در مراحل بعد و در نهایت رهبری جدید در انتهای عوامل قرار گرفته است.

2-19-           فرآیند نوآوری

نوآوری مدیریتی، همانند دیگر فرآیندهای نوآوری، دقیقاً به ایده‌ها و روش‌های مدیریتی خاص مرتبط است که از طریق فرآیند اکتشاف پدیدار گشته و از طریق اشکال گوناگون تغییر سازمان معرفی می‌شوند (گریستوفر ریات و همکاران 2012، برکین شاو و همکاران، 2008).

راهبرد نوآوری که هر سازمان در طول فرآیند نوآوری به کار می‌بندد ممکن است بهترین گزینه تحت این شرایط نباشد. وولف (1994) بوضوح نشان داد که اگر نوآوری را صرفاً از طریق نتایجش مورد بررسی قرار دهیم. و نه از طریق فرآیندش، به نوعی جانبداری کرده‌ایم. این بدین سبب است که نوآوری در سازمان فرآیندی پویا بوده و کلیه خصوصیات سازمان باید در برگیرنده فرد و سازمان و فرآیند در هم کنش آنها باشند. اما، مطالعات در مورد این فرآیندهای در هم کنش در حال حاضر وجود نداشته و این موجب می‌شود که انجام این مطالعات دشوار باشد. سندیل و دانیل (2004) بر بحث و بررسی، طراحی، مدیریت و چانه زنی و مورد هم کشن یک سامانه بسیار و پیشرفته بزرگ متوسل گردیدند  (بعنوان مثال، امور اقتصادی، سازمان‌ها) که در آینده موضوع مهم مطالعات علوم اجتماعی و مدیریت خواهد بود (ته سای لو و همکاران، 2010).

در مجموع، می‌توان گفت که نوآوری تشکیلاتی و رفتار مصرف کننده دو فرآیند پویای بسیار پیچیده بوده و درهم تنیده‌اند (ته سای لو و همکاران، 2010).

 

مایرز و مارکویز 5 مرحله را برای فرآیند نوآوری تعیین نمودند (خدادادی حسینی، 1380) از نظر آنان فرایند نوآوری فنی شامل:

[1] – Administration Innovation

[2] – Production Innovation

[3] – Process Innovation

[4] – Technological Innovation

[5] – Borins

 

مراحل نواوری

 

بیکروسونی با ارائه مدلی مراحل نوآوری مبتنی بر فناوری را در چهار مرحله که هر مرحله خود زیر مجموعه هایی را در بر دارد، تقسیم نموده اند. در این روش یک فعالیت کلی به زیرمجموعه هایی تحت عنوان تولید- مهندسی – توسعه و تحقیق تقسیم و مسئولیت ها و تفویض می گردد. در داخل هر مرحله فرایند تعریف نیازهای سازمانی، فکرهای جدید و سپس تخصیص منابع و فعالیت پروژه برای هر مرحله انجام می پذیرد.

 

فرایند نواوری

 

مدل بیکروسونی

شکل 2-9) : مدل عمومی وارکینگ (1990)

 

مدل عمومی وارکینگ (1990) به طور کلی دو نوع فرایند را برای نوآوری تشخیص می دهد. شیوه کلاسیک و شیوه مدرن.

در شیوه کلاسیک قسمتهای گوناگون طرحهای خود را تهیه و به دیگر قسمتها ارائه می دهند. در این حالت نوآوری:

فرایند فردی است.

غیر قابل پیش بینی است.

تقریباً اتفاقی است.

ولی در شیوه مدرن قسمتهای مختلف سازمان به صورت یکپارچه به یکدیگر پیوند می خورند در این حالت نوآوری:

یک فرایند گروهی و چند رشته است.

راهنمایی شده و کنترل شده است.